Hoofd

Schizofrenie - tekenen, symptomen en therapie

Schizofrenie - tekenen, symptomen en therapie


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Wat is schizofrenie?

Schizofrenie is een psychische stoornis die meestal optreedt in de late puberteit of vroege volwassenheid, maar die op elke leeftijd kan uitbreken. Ongeveer 1% van de mensen ontwikkelt tijdens hun leven een dergelijke psychische aandoening. Ook leer je alles over signalen, therapieën en oorzaken.

Zowel mannen als vrouwen worden getroffen, maar de stoornis komt eerder voor bij mannen, meestal in de laatste tienerjaren of begin 20-er jaren - in tegenstelling tot vrouwen die gewoonlijk hun eerste uitbarsting hebben in de jaren 20 of 30.

De term "schizofrenie" beschrijft een gespleten psyche, dat wil zeggen iemand die tegelijkertijd het een en het tegenovergestelde wil - geen geïntegreerde ambivalentie. Het informele 'alledaags ben je schizofreen?' is jammer omdat het een meervoudige persoonlijkheid of psychische stoornissen beschrijft waarbij de persoonlijkheid gefragmenteerd is zoals in borderline.

Dit kenmerkt de aandoening echter niet in klinische zin. De ziekte wordt gekenmerkt door het feit dat persoonlijkheid, denken, geheugen en perceptie niet op elkaar zijn afgestemd.

Lijden begint meestal met een pre-psychotische fase van toenemende negatieve symptomen zoals sociale terugtrekking, verwaarloosde hygiëne, ongewoon gedrag, woede-uitbarstingen en desinteresse in school en beroepen.

Enkele maanden of zelfs jaren later ontwikkelt de psychotische fase zich met misleidingen, hallucinaties, bizarre spraak zonder verbinding en ongeorganiseerd gedrag.

Personen die in latere jaren met de ziekte beginnen, zijn in de eerste plaats vaker vrouwen en in de tweede plaats minder structurele hersenafwijkingen of cognitieve stoornissen. Schizofrenie duurt meestal een leven lang, continu of in batches.

Mensen die aan de stoornis lijden, horen vaak stemmen die er niet zijn. Sommigen zijn ervan overtuigd dat anderen hun gedachten lezen, bepalen hoe ze denken of tegen hen samenspannen. Ze voelen onzichtbare krachten van 'zwarte magie' in hun lichaam. Dit stelt de getroffenen bloot aan extreme stress; ze trekken zich afwisselend terug of reageren wild.

Symptomen van schizofrenie en vroege waarschuwingssignalen

Bij sommige mensen verschijnt de ziekte plotseling en zonder waarschuwing. Maar voor de meesten begint het langzaam, met subtiele waarschuwingssignalen en een geleidelijk verlies van functionaliteit - lang voordat de eerste serieuze fase begint.

Gezinnen melden vaak dat ze niets hebben gedaan, ook al beseften ze dat hun kind niet helder kon denken of zich terugtrok uit sociale situaties. Ze beschouwden deze vroege symptomen niet als een ernstige psychische aandoening.

Het belangrijkste vroege teken is 'raar' gedrag dat niet logisch is. Echter, de pre-psychotische episode breekt vaak uit in de late adolescentie en adolescenten zonder deze aandoening gedragen zich vaak op een ongebruikelijke en onlogische manier.

Schizofrenen in deze vroege fase laten echter een duidelijke achteruitgang zien in vergelijking met normale puberteitsproblemen bij het mentaal implementeren van ervaringen. Ze kunnen de moeilijkheden in het dagelijks leven niet meer aan en falen op school zoals in het leven. Ze hebben ook veel verwarring en blijven dingen verliezen.

Lijders vertonen meestal tekenen van depressie voordat schizofrenie zich ontwikkelt. Ze zien er emotieloos en diep wanhopig uit.

Al in de vroege fase gebruiken veel getroffen mensen verdovende middelen om hun psychische pijn te verlichten. Sommigen zien dit bewust als zelfbehandeling.

In dit stadium is het voor leken erg moeilijk om de beginnende stoornis te herkennen. Aan de ene kant kunnen verschillende andere factoren vergelijkbare mentale toestanden veroorzaken bij adolescenten: liefdesverdriet, sociale uitsluiting of een schadelijke peer-groep.

Aan de andere kant zijn oorzaak en gevolg moeilijk te onderscheiden: drugs en hun ontwenningsverschijnselen, zowel heroïne als alcohol, meta-amfetaminen of het "snuiven" van oplosmiddelen leiden soms tot psychotische symptomen - vooral bij adolescenten.

Onstabiele tieners die ongelukkig verliefd worden en hun verdriet verdrinken, bevinden zich snel in omstandigheden die fluctueren tussen depressie en psychose.

Bovendien suggereren de depressieve fasen eerder een klinische depressie dan een schizofrene stoornis, en als de hallucinaties niet naar voren komen, is het voor experts moeilijk om de een van de ander te scheiden.

Hallucinaties

Patiënten zien er emotioneel gevoelloos uit - alsof ze geen gevoelens voelen. Ze zien er ook uit als "verloren" - als ontwortelde mensen. Ze lijken geen geluk of opwinding te voelen. Haar taal mist vaak uitdrukking.

Maar pas op: getraumatiseerde mensen hebben iets soortgelijks. Dit omvat zowel mensen die lijden aan het borderline-syndroom als alle ziekten van de dissociatieve vorm, posttraumatisch stress-syndroom en klinisch depressieve mensen.

Hallucinaties zijn echter een kenmerk. Borderliners of post-getraumatiseerde mensen hebben ook last van het horen van stemmen en andere geluiden en het zien van dingen die niet echt bestaan ​​- de mate van verbeeldingskracht van schizofrenen verschilt aanzienlijk.

De meeste patiënten ervaren akoestische hallucinaties - deze geluiden en tonen die alleen in hun hersenen voorkomen, worden als echt ervaren. Hallucinaties kunnen alle vijf de zintuigen beïnvloeden, maar akoestische waarnemingen komen het meest voor, gevolgd door visuele.

De hallucinaties van schizofrenen zijn meestal significant voor de getroffenen. Dit onderscheidt ze bijvoorbeeld van hallucinaties die ontstaan ​​door stoornissen in het zenuwstelsel maar niet pathologisch zijn in de zin van een psychische stoornis. Iemand die bijvoorbeeld regelmatig piept, ergert zich eraan, maar weet dat het een hallucinatie is.

Borderliners weten meestal ook wanneer de hallucinaties wegebben dat ze hallucinaties zijn. Schizofrenen horen echter niet alleen stemmen die vaak obscene zinnen fluisteren of absolute bevelen geven, ze zijn er ook vast van overtuigd dat het in alle opzichten realiteit is.

Bovendien ontwikkelen getroffenen vaak een systeem van samenzweringsfantasieën en irrationele modellen om deze stemmen te rationaliseren: sommigen geloven dat geesten ze in bezit nemen, en van velen wordt aangenomen dat ze 'bezeten door demonen' zijn die de exorcisten van de kerken verdreven lijden aan schizofrenie. Anderen zijn zelfs van mening dat ze goddelijke bevelen hebben ontvangen om taken uit te voeren die de wereld redden.

Het gevaar van magisch denken is groot voor de getroffenen. Het wordt dodelijk wanneer ze in tijden van crisis - en elke uitbraak van schizofrenie een levenscrisis is - psychose en / of esoterische reddingsleer tegenkomen, die ze bevestigen in dit magische denken.

Schizofrenen merken heel goed dat hun perceptie hen zowel van "de anderen" als van hun gedrag scheidt - en ze lijden er enorm onder. Het magische denken versterkt dan dat de "normale" jaloers zijn op hun "bovennatuurlijke vermogens". Daarbij versterken de getroffenen hun scheiding van de werkelijkheid.

Ze drukken ook ongepaste gevoelens uit; ze lachen bijvoorbeeld wanneer hun familieleden rouwen omdat een dierbare is overleden.

Lijders geloven vaak dat anderen achter hun rug over hen praten. Of ze vermoeden dat anderen hen in het geheim vergiftigen. Of ze beschuldigen anderen ervan hun gedachten binnen te dringen. Ze denken dat inbrekers thuis hun huis zullen plunderen. Ontbrekende items die de slachtoffers zelf hebben verloren, dienen als 'bewijs'.

Paranoïde schizofrenen ontwikkelen zowel complexe als fantastische 'theorieën': inlichtingendiensten, regeringen, de maffia en andere samenzweringsgroepen hebben hun zinnen op hen gericht. Overal herkennen lijders 'geheime tekens' die hun paranoia bevestigen.

Een belangrijk kenmerk van de ziekte is de obsessie met religie en het occulte. Als familieleden een nieuwe en fanatieke interesse in een jongere vinden, moeten ze die goed in de gaten houden.

Sociale verwaarlozing

Bij een uitgebroken schizofrenie gaat de persoonlijke hygiëne een steile helling af. Getroffenen douchen bijvoorbeeld niet, kammen hun haar niet en geven niet om hun kleding. Deze verwaarlozing is heel anders dan "slordig gedrag": het gaat er niet om dat iemand drie dagen niet wast omdat ze zin hebben om "rond te hangen"; veel schizofrenen ruiken en zien eruit alsof ze al maanden op straat leven.

De sociale relaties van zieke mensen vallen uiteen - schizofrenie maakt het moeilijk om hechte banden te smeden. Zelfs voor vertrouwelingen die de ziekte kennen en gevoelig zijn voor de getroffenen, wordt het steeds moeilijker om toegang te vinden.

De getroffenen trekken zich terug uit sociale activiteiten - ze isoleren zich van de samenleving. Ze vermijden school, werk en over het algemeen alles wat hen dwingt om met andere mensen te praten.

Slaapstoornissen maken deel uit van de ziekte. De getroffenen zijn vaak dagenlang wakker of slapen vele uren zonder zich daarna hersteld te voelen.

Patiënten schaden zichzelf vaak: aan de ene kant lijden ze ongelukken door hun gedrag - ze lopen een auto tegen het lijf, breken hun voeten of verwonden zich in het huishouden omdat hun vervormde perceptie van de realiteit niet toelaat dat gedrag aan de realiteit wordt aangepast.

Aan de andere kant vallen ze elkaar actief aan en snijden ze zichzelf bijvoorbeeld met scheermesjes om de 'boze geesten' uit hun lichaam te verdrijven. Zelfmoordpogingen zijn ook symptomen.

Oorzaken van schizofrenie

Een familiegeschiedenis van schizofrenie is al lang bekend. Mensen met naaste familieleden die aan schizofrenie lijden, lopen meer risico dan mensen zonder dergelijke familieleden.

Een kind met schizofrene ouders ontwikkelt bij 10% schizofrenie. Een identieke tweeling heeft zelfs een kans van 40% tot 65% om ziek te worden. Tweedegraads familieleden zoals ooms, tantes of grootouders lopen nog steeds een verhoogd risico.

Complicaties tijdens zwangerschap en bevalling spelen ook een rol: zwaar lichamelijk werk tijdens de zwangerschap of een laag gewicht van de pasgeborene. Virussen en infecties bij baby's hebben ook een effect.

Nieuwe studies suggereren dat kinderen van oude vaders een hoger risico lopen. Een hypothese was dat beschadigd sperma tot 20% van alle schizofrenie veroorzaakt. Statistisch gezien loopt 1 op de 121 kinderen van een 29-jarige vader het risico schizofrenie te ontwikkelen, maar 1 op de 47 bij een 54-jarige.

Bepaalde situaties verhogen echter het risico op schizofrenie: stressvolle gebeurtenissen in het leven worden beschouwd als de belangrijkste sociale oorzaak van de ziekte - van baanverlies tot echtscheiding tot misbruik.

Van drugsgebruik wordt ook vermoed dat het schizofrenie bevordert: zowel cannabis als cocaïne, LSD en amfetaminen.

Triggers van de sociale omgeving worden bijna altijd geassocieerd met het begin van de ziekte, maar ze zijn niet de enige oorzaak. Veel mensen ervaren dezelfde of ergere crises zonder ziek te worden - biologische dispositie is van cruciaal belang.

Verschillende soorten schizofrenie

Schizofrenie is onderverdeeld in vijf typen: de paranoïde, de ongeorganiseerde, de catatonisch, ongedifferentieerd en residuaal. De diagnose is gebaseerd op de kenmerken waar de getroffenen op focussen. Deze symptomen kunnen veranderen naarmate de ziekte voortschrijdt, en dan verandert de diagnose.

De paranoïde schizofrenie is de meest voorkomende vorm en leken stellen het vaak gelijk aan ziekte in het algemeen. De getroffenen lijden overmatig aan hallucinaties, samenzwering en vervolging. Ze horen stemmen, ze denken dat ze vervloekt zijn, en ze houden vast aan een horrorwereld waarin ze worden omringd door onzichtbare vijanden.

De paranoïden werken meestal beter dan andere schizofrenen. Je denken en gedrag is minder ongeorganiseerd. In minder psychotische fasen kun je bijvoorbeeld duidelijk met 'normalen' praten over 'God en de wereld'.

De "normalen" vragen zich bijvoorbeeld pas op een bepaald moment in het gesprek af waarom Angela Merkel en de BND verantwoordelijk zouden moeten zijn voor het feit dat het slot op de brievenbus van de getroffenen is verbroken.

Bij paranoïde schizofrenen worden deze 'stillere' fasen echter afgewisseld met episodes waarin de psychosen duidelijk worden. De getroffenen brullen bijvoorbeeld in het openbaar om de 'onzichtbare krachten' die 'in hun lichaam nestelen' te verdrijven.

Ze maken obscure bewegingen en obscene gebaren om 'de geesten te bestrijden', trekken soms hun armen, scheuren hun kleren af ​​of krabben zichzelf en kotsen droog.

Sommige patiënten rationaliseren dit psychotische gedrag ook, noemen zichzelf actiekunstenaars en vermengen hun constructies met herinneringen en citaten uit de echte buitenwereld.

Dit gedrag doet denken aan politieke sekten of klassieke complottheorieën. Mensen die iedereen en iedereen wantrouwen, net zoals ze bepaalde groepen de schuld geven voor het werken met verborgen angsten, lijden vaak aan angststoornissen - maar de meesten van hen zijn niet schizofreen. Misschien biedt de analyse van complotdenken benaderingen om lijden te begrijpen.

In tegenstelling tot andere typen, kunnen de paranoïden hun taal meestal ordenen. Aan de andere kant delen ze woede, verwarring en extreme angst met andere slachtoffers. Paranoia kan zelfs in geweld veranderen - tegen dingen en mensen.

De dominante symptomen van ongeorganiseerde schizofrenie cirkel rond de desorganisatie. Ze hebben geen controle over hun gedrag, taal en denken. Wat ze zeggen slaat nergens op, zelfs niet voor hen, en hun denken vindt geen focus.

De getroffenen kunnen de eenvoudigste alledaagse dingen niet organiseren. Obscure gebaren en verrassend gedrag komen vaak voor. Hallucinaties daarentegen zijn minder spookachtig dan paranoïden.

De desorganisatie ontwikkelt zich geleidelijk en op jongere leeftijd dan de symptomen van andere patiënten. Ze vinden het moeilijk om te wassen en aan te trekken; ze begrijpen niet waarom ze voor persoonlijke hygiëne moeten zorgen.

Helaas is de prognose voor deze vorm van de ziekte moeilijk: de symptomen beginnen bij tieners en nemen langzaam toe; In mindere mate echter vertonen veel "normale" adolescenten dit gedrag - uit verzet of omdat ze niet weten waar ze in het leven zijn.

De catatonische schizofrenie geeft motorische stoornissen aan. De getroffenen verminderen hun fysieke acties tot het punt dat vrijwillige bewegingen abrupt stoppen. Of hun bewegingen nemen toe zonder dat de getroffen mensen een willekeurige grens kunnen trekken. Ze roeien bijvoorbeeld met hun armen terwijl ze praten, of ze trekken hun hoofd schuin.

Ze imiteren onwillekeurig de gezichtsuitdrukkingen en het gedrag van anderen en herhalen de woorden die anderen zeggen.

Deze mensen lijken ofwel duidelijk gestoord te zijn voor anderen of als provocateurs die hun medemensen belachelijk maken. Als de sociale omgeving erkent dat er iets mis is met de betrokkene, is het risico op een verkeerde diagnose nog steeds hoog: het katatonische gedrag vertoont ook klinisch depressieve en bipolaire mensen - komt zelden voor bij ziekten van het centrale zenuwstelsel, bijvoorbeeld bij Parkinson . De abrupte bewegingen en het nabootsen van gezichtsuitdrukkingen, gebaren en de woorden van andere mensen wijzen ook op het syndroom van Gilles de la Tourette.

Ongedifferentieerde schizofrenie is de diagnose als de getroffenen verschillende symptomen vertonen, maar niet duidelijk overeenkomen met een van de vier gedefinieerde typen. Hallucinaties, ongeorganiseerde spraak en motorische stoornissen komen voor.

De symptomen kunnen veranderen: getroffen mensen gedragen zich een tijdje als paranoïden, dan meer als ongeorganiseerde en dan als katatonische.

Resterende schizofrenie treedt op wanneer de actieve symptomen verdwijnen. Zo hebben de getroffenen geen hallucinaties meer. Er blijven echter passieve symptomen bestaan, bijvoorbeeld emotionele onverschilligheid of het ontbreken van gerichte interesses, en af ​​en toe komen de actieve symptomen weer in een milde vorm terug. Deze milde vorm van de ziekte kan een leven lang duren of volledig verdwijnen.

Misbruik van de diagnose

Er is nauwelijks een psychische stoornis die zo politiek kan worden uitgebuit als schizofrenie, vooral in de paranoïde vorm.

Een politieke criticus die bijvoorbeeld wordt gecontroleerd door de geheime diensten en van wie de regering verborgen middelen gebruikt om het leven tot een hel te maken, is niet schizofreen. Integendeel, wanneer hij de misstanden openbaar maakt, toont hij feiten. Ook al vermoedt hij alleen maar dat de overheid zijn internet controleert, zijn appartement afluistert, of dat het personeel van de geheime dienst bij hem in breekt, het is een gegrond vermoeden.

Hem nu als zieke "uitzwaaien" is een bewezen manier om de oppositie te bevriezen. Aanvallen door de staat verschijnen dan als waanideeën zonder enige realiteit.

De rituele beoefenaars van zogenaamde primitieve volken zagen de Europese koloniale meesters ook als geesteszieken en sjamanen werden beschouwd als schizofrenen. Als gevolg hiervan waren de mensen die het advies van deze spirituele leraren serieus namen, geestelijk gehandicapt die de gekken volgden.

Een sjamaan doorloopt fasen in zijn carrière, wiens gedrag doet denken aan de paranoïde schizofreen, ze horen stemmen, ze zien 'spoken', ze maken extreme gebaren en bewegen zich in een 'andere wereld' dan normaal.

Maar het is hun taak om hun gemeenschap spirituele ondersteuning te bieden - van medicijnen tot jagen, de juiste positie voor het kamp, ​​weersvoorspellingen en alles wat het Westen pastorale zorg noemt.

Ze worden alleen erkend als docenten als ze succesvol zijn in sociale kwesties. Na de pijnlijke fase van irritatie gaan ze ook opzettelijk in buitengewone psychologische toestanden - in tegenstelling tot schizofrenen.

Paul Watzlawick noemt familiecensuur de basis van vermeend schizofreen gedrag. Wanneer ouders een kind afwijzen voor hoe het kind zichzelf ziet, wantrouwt het kind uiteindelijk zijn eigen zintuigen.

Het kind wordt onzeker en ouders dwingen hen nu steeds meer om 'correct' te denken. Maar als het kind zijn 'vreemde opvattingen' houdt, beschrijven de ouders hem als gek.

Voor het kind zijn de ouders van vitaal belang, dus is het nu op zoek naar zogenaamd verborgen betekeniscontexten die voor anderen duidelijk lijken, maar niet voor zichzelf - het zoeken naar dergelijke niet-bestaande bevelen wordt steeds chagrijniger, hoe meer de ouders zich verzetten, hoe meer Recht om de eigen perceptie van het kind te herkennen.

Als u deze sociale achtergrond van gedrag niet kent, maar alleen de getroffen persoon ziet, kunt u ten onrechte de diagnose stellen.

Schizofrenie bij mannen en vrouwen

De aandoening komt ongeveer even vaak voor bij mannen als bij vrouwen, maar de seksen verschillen bij het begin van de ziekte. Mannen ontwikkelen de ziekte meestal tussen 15 en 20 jaar, vrouwen tussen 20 en 25 jaar.

Mannen ontwikkelen de ziekte echter niet alleen eerder, maar hun symptomen zijn erger. Dit komt waarschijnlijk omdat het vrouwelijke hormoon oestrogeen vrouwen beschermt tegen bepaalde aspecten van de aandoening.

Bovendien zijn de leeftijd van de eerste uitbraak, het verloop van de ziekte, de klinische symptomen en het effect van de behandeling van mensen met schizofrenie bij mannen anders dan bij vrouwen. Vrouwen ontwikkelen de eerste psychotische golf vooral als het oestrogeenniveau laag is, bijvoorbeeld tijdens de menstruatie en de menopauze. De symptomen kunnen echter ook optreden tijdens de zwangerschap, wanneer je lichaam veel oestrogeen aanmaakt.

Mannen worden meestal eerder door de ziekte getroffen, hebben een slechter verloop, minder affectieve symptomen, vaker voorkomende moedercomplicaties en minder gezindheid van het gezin.

Getroffen vrouwen vertonen meer angst, onlogisch denken, onevenredige affecten en bizar gedrag dan mannen, d.w.z. meer affectieve symptomen. Antisociaal gedrag komt vaker voor bij getroffen mannen dan bij vrouwen.

Mannen gaan vaak alleen naar een kliniek en worden vaak alleen serieus genomen als ze ernstige symptomen vertonen. Dit verschil in klinische zorg toont het stigma van mannen die hulp zoeken.

De sociale druk op mannen om 'sterk' te zijn, kan het voor hen moeilijker maken om hulp te zoeken.

Vrouwen zijn over het algemeen succesvoller in het aangaan van hechte vriendschappen, zodat ze kunnen vertrouwen op een netwerk van ondersteuning. Veel mannen hebben niet het vermogen om intieme vriendschappen te sluiten en hebben daarom geen steun.

Over het algemeen is het voor vrouwen die aan de ziekte lijden gemakkelijker om met het begin van de ziekte om te gaan dan voor mannen.

Zelfmoordrisico

Getroffen mensen sterven meestal eerder dan mensen zonder deze ziekte. 40% van hen sterft ook door een onnatuurlijke dood - vooral door zelfmoord. Het risico op zelfmoord is voor schizofrenen 4,9%. Het herkennen van risicogroepen is essentieel voor klinische behandeling, maar onzeker ondanks alle inspanningen.

In vergelijking met zelfmoordpogingen door mensen zonder diagnose, zijn zelfmoordpogingen door de getroffenen zeer ernstig en vereisen medische behandeling. 'Zelfmoordpogingen' als schreeuw om hulp of als afpersing komen bij schizofrenen nauwelijks voor. De drang om zelfmoord te plegen is over het algemeen groot en de gekozen methoden zijn eerder dodelijk dan de algemene bevolking.

De typische zelfmoordkandidaat onder schizofrenen is jong, blank en ongehuwd, hij kan nog redelijk goed functioneren in het dagelijks leven, heeft een postpsychotische depressie en een geschiedenis van middelenmisbruik, en heeft een paar keer geprobeerd het leven te verlaten.

Het grootste gevaar voor zelfmoord is dus niet de acute psychose, maar wanneer de betrokkene relatief helder opnieuw denkt.

De sociale gevolgen van de ziekte, niet de symptomen zelf, vormen het grootste risico: hopeloosheid, sociaal isolement, een ziekte-periode na een stabiele fase, gebrek aan ondersteuning, gezinsstress, professionele en psychologische instabiliteit.

Het verband tussen middelenmisbruik en zelfmoord bij schizofrenie is echter onduidelijk en er zijn nauwelijks geldige studies. Eén studie toonde bijvoorbeeld een verband aan tussen illegaal drugsgebruik, wanorde en zelfmoord, maar geen verband met alcoholisme. De vraag of het eerst de kip of het ei was, is nauwelijks te beantwoorden. Is drugsgebruik een reactie op lijden, evenals zelfmoord?

In ieder geval verslechteren alcohol- en drugsmisbruik de situatie van de getroffenen: geweld, agressiviteit, dakloosheid zijn vaak alleen het gevolg van middelenmisbruik, de psychiatrische symptomen worden erger als gevolg van drugsmisbruik, de drugs bevorderen comorbiditeiten zoals depressie en angststoornissen, en de getroffenen glijden ook in de misdaad .

Een hoger IQ en opleidingsniveau verhoogt het risico op zelfmoord onder de getroffenen. Ze maken de patiënt waarschijnlijk meer bewust van het feit dat hun ziekte hen levenslang zal beperken. Een sterker zelfbewustzijn, een realistische inschatting van de ziekte en de noodzaak tot behandeling leiden tot een hoger risico op zelfmoord. Dit geldt vooral wanneer zelfreflectie tot hopeloosheid leidt.

Cannabis en schizofrenie

Cannabis bevat de stof tetrahydrocannabinol (THC). THC migreert door de bloedbaan naar de hersenen en heeft een psychoactief effect: consumenten voelen zich ontspannen, voelen een drang om te spreken, hun perceptie van ruimte en tijd is verward, ze zijn verdoofd en hun concentratievermogen en geheugen verminderen. Voor sommigen leidt consumptie ook tot diffuse angsten en zelfs tot paranoia.

Regelmatig gebruik van cannabis verhoogt het risico op schizofrenie.

Schizofrenie en cultuur

Studies tonen aan dat het aantal patiënten in verschillende culturen vergelijkbaar is. De eerste batch op jonge leeftijd valt samen.

Sommige onderzoekers vermoeden dat de ziekte voortkomt uit het menselijk vermogen om met symbolen te communiceren. Het houdt dus verband met de menselijke bijzonderheid van het gebruik van taal als verstoring. Hoewel de ziekte zelf in veel culturen voorkomt, verschilt de manier waarop ze wordt behandeld aanzienlijk.

De kernkenmerken van de paranoïde vorm, namelijk hallucinaties en het idee bezeten te zijn door onzichtbare krachten, betekenen het verlies van het vermogen om symbolen aan te passen aan de sociale omgeving en deze te ontwikkelen in communicatie met andere mensen.

De ziekte is over het algemeen ernstiger in ontwikkelde landen dan in traditionele samenlevingen. Traditionele samenlevingen interpreteren psychische stoornissen als handelingen van bovennatuurlijke krachten en daarom worden getroffenen niet als zieke individuen beschouwd. Voor hen heeft dit het positieve neveneffect dat ze niet lijden aan een sociaal stigma zoals de getroffenen in geïndustrialiseerde landen - en sociaal isolement is bepalend voor de ernst van de ziekte.

In traditionele samenlevingen zijn de zieken stevig geïntegreerd in hun families en hebben ze dus een bron om zichzelf te stabiliseren. Bovendien maakt het gebrek aan gespecialiseerde banen het voor de getroffenen gemakkelijker om na een psychotische boost de weg terug te vinden naar de gemeenschap.

Gedrag dat in de westerse wereld als symptomen wordt beschouwd, kenmerkt spirituele opname in traditionele samenlevingen. Iemand die beweert een god op aarde te zijn, zou in het Westen waarschijnlijk schizofreen zijn, maar in India werd hij beschouwd als een menselijke incarnatie van een hindoegod.

Mensen die een psychose hebben meegemaakt, worden in traditionele samenlevingen vaak beschouwd als spirituele media, en sjamanen die dienen als bemiddelaars tussen de natuurlijke en de spirituele wereld staan ​​hoog aangeschreven voor hun ervaringen in de 'bovennatuurlijke wereld'. Communiceren met voorouders en geesten is geen hallucinatie, maar maakt deel uit van het cultureel erfgoed.

Geestelijke toestanden die op tijdelijke psychosen lijken, brengen traditionele culturen tot stand door middel van drummen, zingen, bidden, vasten en meditatie. In Zuid-Amerika gebruiken inheemse mensen hallucinogenen zoals Ayahuasca en nodigen ze dierengeesten zoals de jaguar uit om in hun ziel te komen. In deze staat voeren ze helende rituelen uit voor de leden van hun gemeenschap.

Mensen die lijden aan symptomen die in het Westen als schizofrene stoornis worden gediagnosticeerd, worden echter niet beschouwd als sjamanen, zelfs niet in inheemse culturen. Een sjamaan is eerder iemand die dergelijke omstandigheden heeft ervaren en beheerst. In tegenstelling tot schizofrenen kan hij duidelijk onderscheid maken tussen de materiële wereld en de 'onzichtbare wereld'. Hij is geen zieke, maar de therapeut van zijn samenleving.

Amerikaanse Indianen kennen de "spookziekte". Ze beschrijven symptomen van zwakte, emotionele verkoudheid, angst, hallucinaties, verwarring en verlies van eetlust. De getroffenen kunnen schizofrenen zijn. Tegen deze culturele achtergrond worden ze beschouwd als slachtoffers van boze geesten.

Patiënten in geïndustrialiseerde landen verschillen in de loop van de ziekte van die in traditionele samenlevingen. In het Westen is de aandoening meestal een chronische aandoening en geen plotseling begin van symptomen. In traditionele samenlevingen komen kortstondige psychotische reacties vaak voor.

Deze psychotische reacties kenmerken paranoia en hallucinaties, vergezeld van een intense angst om gevolgd te worden door heksen en tovenaars. In tegenstelling tot klassieke schizofrenie, met zijn fasen van gebrek aan gevoel en terugtrekking uit de realiteit, worden psychotische reacties in traditionele culturen uitgedrukt door opwinding, verwarring en extreme gevoelens.

Onderzoek naar de vraag of deze psychotische aandoeningen rechtstreeks overeenkomen, is nog in behandeling. In ieder geval blijkt dat de manier waarop de samenleving met de symptomen omgaat, het beloop van de ziekte significant beïnvloedt.

De emotionele kilheid en sociale terugtrekking van de getroffenen is misschien geen 'biologisch' symptoom, maar een reactie op het sociale stigma van gek zijn.

In traditionele samenlevingen, waar deze "gekken" hun plaats hebben als "werken van de geesten", zouden de getroffenen gemakkelijker met deze symptomen kunnen leven.

Behandeling van schizofrenie

Schizofrenie is een chronische ziekte die alle aspecten van het leven van de getroffenen treft. Om ze te behandelen zijn daarom tegelijkertijd medische, psychologische en psychosociale methoden nodig.

Voor de behandeling van schizofrenie is een interdisciplinair team nodig: een psychofarmacist, een therapeut, maatschappelijk werk, een verpleegster, een taaltrainer en een casemanager. Klinische apothekers en internisten spelen ook een rol.

De medicatie is nodig. Omdat de medicatie voor de symptomen ernstige bijwerkingen kan hebben, wijzen sommige mensen ze af.

Antipsychotische Medikamente sind die meist verwendeten Drogen, um Schizophrenie zu behandeln. Sie beeinflussen die Botenstoffe Dopamin und Serotonin.

In einer Gesprächstherapie arbeiten die Betroffenen mit einem Therapeuten, um mehr über die Gedanken, Gefühle und das Verhalten zu lernen, die mit ihrem Zustand verbunden sind.

Psychosoziale Behandlungen sollten auf die individuellen Bedürfnisse abgestimmt sein. Es geht darum, mit der Störung zu leben und trotz der Krankheit das Leben zu genießen, aber auch um sehr praktische Organisation des Alltags.

Wer nach einem psychotischen Schub in die Klinik kommt, hat oft seine Wohnung verloren, keine Arbeit, muss sich ein soziales Leben erst wieder aufbauen, den Sinn im Leben finden, Partnerschaften aufbauen, Freundschaften aufrechterhalten und seine Karriere starten. Ihr professioneller Helfer darf dabei nicht als Kontrolleur erscheinen, sondern sollte zu den Betroffenen eine Beziehung pflegen, die auf Vertrauen und Optimismus basiert.

In der psychosozialen Behandlung lassen sich die sozialen Fähigkeiten trainieren, aber auch Arbeitsförderung und Familientherapie gehören dazu.

In individuellen Therapien trifft sich der Patient regelmäßig mit seinem Therapeuten und bespricht aktuelle Gedanken, Probleme, Gefühle und Beziehungen. Die Betroffenen lernen dabei mehr über ihre Krankheit wie sich selbst und können so besser mit ihren spezifischen Problemen im täglichen Leben umgehen. Die regelmäßigen Treffen sind wichtig, damit die Betroffenen besser unterschieden, was wirklich und unwirklich ist und trainieren, sich auf die Realität zu konzentrieren.

Rollenspiele gehören zur Therapie dazu. Betroffene spielen soziale Interaktionen durch, während der Therapeut sie leitet und ihnen positives Feedback gibt.

Schizophrene lernen so zum Beispiel Smalltalk. Die Symptome werden nämlich umso schlimmer, je mehr sich die Betroffenen selbst isolieren, und da Schizophrene besondere Probleme haben, ihre inneren Symbolwelten auf die soziale Umwelt abzustimmen, hilft ihnen Smalltalk, ihre Symbolwelten zusammen mit anderen zu entwickeln.

Die Familie sollte sich, so weit möglich, an der psychosozialen Behandlung beteiligen. Die Aufklärung über die Krankheit in betroffenen Familien lindert sowohl den sozialen Stress innerhalb der Familie wie es Angehörigen hilft, die Erkrankten zu unterstützen. Zur praktischen Lebenshilfe gehört Geldmanagement und Jobtraining. (Somayeh Khlaeseh Ranjbar, übersetzt von Dr. Utz Anhalt)

Auteur en broninformatie

Deze tekst komt overeen met de eisen van de medische literatuur, medische richtlijnen en lopende onderzoeken en is gecontroleerd door artsen.

Dr. phil. Utz Anhalt, Barbara Schindewolf-Lensch

Zwellen:

  • SANE Australia: Cannabis & psychosis (Abruf: 19.08.2019), sane.org
  • Berufsverbände und Fachgesellschaften für Psychiatrie, Kinder- und Jugendpsychiatrie, Psychotherapie, Psychosomatik, Nervenheilkunde und Neurologie aus Deutschland und der Schweiz: Was ist Schizophrenie / eine schizophrene Psychose? (Abruf: 19.08.2019), neurologen-und-psychiater-im-netz.org
  • Institut für Qualität und Wirtschaftlichkeit im Gesundheitswesen (IQWiG): Schizophrenie (Abruf: 19.08.2019), gesundheitsinformation.de
  • Deutsche Gesellschaft für Psychiatrie und Psychotherapie, Psychosomatik und Nervenheilkunde e.V. (DGPPN): S3 Leitlinie Schizophrenie, Stand: März 2019, Leitlinien-Detailansicht
  • Robert Koch-Institut (RKI): Gesundheitsberichterstattung des Bundes Heft 50: Schizophrenie, Stand: Juni 2010, rki.de
  • Schneider, Frank: Facharztwissen Psychiatrie, Psychosomatik und Psychotherapie, Springer, 2. Auflage, 2017
  • National Institute of Mental Health: Schizophrenia (Abruf: 19.08.2019), nimh.nih.gov
  • Mayo Clinic: Schizophrenia (Abruf: 19.08.2019), mayoclinic.org

ICD-Codes für diese Krankheit:F20, F21ICD-Codes sind international gültige Verschlüsselungen für medizinische Diagnosen. Je vindt o.a. in doktersbrieven of op invaliditeitscertificaten.


Video: Omgaan met iemand met een depressie: 10 tips (Februari 2023).